ฮีโร่ดวงจันทร์ผู้ร่วงหล่น

หลังจากยานอะพอลโล 11 ประสบความสำเร็จเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1969 นอกเหนือจากนีล อาร์มสตรองแล้ว บัซ อัลดริน คือผู้ที่ก้าวลงสู่พื้นผิวดวงจันทร์ เขาได้เก็บตัวอย่างหินและจารึกชื่อของตนเองไว้ในประวัติศาสตร์ ทว่าเบื้องหลังความสำเร็จอันยิ่งใหญ่กลับเป็นจุดเริ่มต้นของความมืดมนในชีวิต เมื่อการกลับสู่โลกมาพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลจากสื่อและการที่ไม่มีใครเข้าใจประสบการณ์อันสุดพิเศษที่เขาได้พบเจอ อัลดรินเคยนิยามทัศนียภาพนอกโลกว่า ความเวิ้งว้างอันงดงาม แต่คำพูดนี้กลับสะท้อนสภาพจิตใจของเขาเองที่จมดิ่งสู่ความโดดเดี่ยว

ความรู้สึกไม่ต่างจากหุ่นเชิดที่ต้องเดินสายประชาสัมพันธ์ ทำให้พลังชีวิตของเขาหมดลง เมื่อเกษียณจาก NASA อัลดรินรู้สึกไร้ทิศทางเหมือนไม่มีภารกิจให้ทำอีกต่อไป เขาจมดิ่งสู่ความสิ้นหวังและหันไปพึ่งแอลกอฮอล์อย่างหนักจนชีวิตสมรสสั่นคลอน แม้จะพยายามตั้งหลักใหม่ด้วยการเข้ารับตำแหน่งผู้บัญชาการโรงเรียนฝึกนักบินทดสอบ แต่ความกดดันจากงาน ปัญหาสุขภาพ และปมปัญหาทางพันธุกรรมในครอบครัวที่สมาชิกในครอบครัวมีประวัติโรคทางจิตเวช ทำให้เขาต้องลาออกและอำลาวงการทหารอากาศอย่างเป็นทางการในปี 1972

การตัดสินใจเปิดเผยเรื่องราวปัญหาสุขภาพจิตของตนเองผ่านบทความและหนังสืออัตชีวประวัติ ทำให้ผู้อ่านได้เห็นมุมมืดและล้มเหลวในชีวิตของเขามากขึ้น เมื่อสูญเสียผู้เป็นพ่อและชีวิตคู่พังทลายลง อัลดรินยิ่งจมดิ่งลึกลงไปในวังวนของแอลกอฮอล์และสารเสพติด จนถึงขั้นต้องผันตัวไปเป็นพนักงานขายรถยนต์ แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จและถูกจับกุมในคดีบุกรุกขณะมึนเมา

จุดเปลี่ยนที่แท้จริงมาถึงในปี 1978 ซึ่งครบหนึ่งทศวรรษพอดีที่เขากลับจากดวงจันทร์ บัซ อัลดริน สามารถตัดขาดจากสิ่งมึนเมาและสารเสพติดได้อย่างเด็ดขาด ด้วยความเข้มแข็ง เขาค่อยๆ ประกอบเศษเสี้ยวชีวิตที่แตกสลายขึ้นมาใหม่ โดยหันมาเป็นที่ปรึกษาด้านสุขภาพจิต เขียนหนังสือ และมีส่วนร่วมในโครงการสำรวจอวกาศ เรื่องราวของบัซ อัลดริน เป็นเครื่องเตือนใจว่าความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่อาจมาพร้อมภาระทางใจที่หนักหน่วง แต่สุดท้ายแล้วเขาก็คือ นักรบผู้กล้าหาญ ที่เอาชนะเงามืดในจิตใจตนเองได้อย่างแท้จริง